Twee aanrijdingen, een verkeerd spoor en een vechtpartij

Niets is zo treurig als de aanblik van tientallen reizigers die zich net beginnen te realiseren dat er geen treinen meer rijden. Het hele palet aan rouwverwerkingsemoties trekt in zo'n vijf minuten aan je voorbij.

- Het ongeloof: nee, niet mijn trein, het kan niet waar zijn!
- De woede: vieze, gore... ook daar bij de NS. Potjandrie**********.
- Het tevergeefs zoeken naar oplossingen: als ik een andere trein pak, oh nee wacht, die rijdt ook niet...

En dan vervolgens de treurnis. De verslagenheid. Het blauwe bord met alle letters in het rood. Mensen die bij gebrek aan bankjes maar op hun tas gaan zitten. Twee aanrijdingen met twee personen op twee verschillende trajecten. Alle twee de trajecten die de stad Maastricht kent, zeg maar.

Een half uur later sta je in een lokale Maastrichtse foute kroeg een muf ruikende huiswijn achterover te gieten terwijl het onweer je om de oren slaat en je eigenlijk al halverwege onderweg naar huis had moeten zijn. Aan de overkant zit een hotel. De woorden 'u heeft een bijzonder slecht weekend uitgekozen om een kamer te zoeken' galmen nog wat na in je oren.

Nadat de batterij van je telefoon het tijdelijke met het eeuwige verruild heeft en je dus de treinstoringen niet meer vanaf de bar kan checken, wordt het tijd om door de bagger naar het station te lopen. Daar staat inmiddels een trein richting Sittard klaar. Nou ja, trein.. meer een losse coupé. Maar ja, we rijden. So far, so good.

In Sittard moet je heel, heel hard rennen om een aansluiting te halen. En dat lukt. Mooi zo, eindelijk op dreef met om en nabij de twee uur vertraging. Wat kan er nu nog mis gaan?

'Dames en heren, helaas heeft de verkeersleiding ons letterlijk en figuurlijk op het verkeerde spoor gezet. We rijden weer terug'. Door een dichte deur heen is duidelijk te horen dat de machinist op zijn zachtst gezegd ook niet tevreden is met de situatie. Zijn geschreeuw en gescheld maakt de pissige reizigers in het halletje zelfs aan het lachen. Na een tijdje is de trein op het juiste spoor gekomen en rijden we alsnog naar Weert. So far, so good.

In Eindhoven blijkt dat het treinstel niet verder rijdt. Iedereen in ander treinstel proppen. Lange gezichten, vieze patatlucht. Meisje met een wasrek. Eenmaal bij 's Hertogenbosch aangekomen begint de stemming er net weer wat in te komen als de trein plotseling niet meer verder rijdt. Voorin de trein zijn een paar tienermeisjes met elkaar op de genagellakte vuist gegaan. De neonazi's bij ons achter in de trein halen hun geschoren wenkbrauwen op. Een half uur later is de vechtende meute het station uit geknuppeld en vervolgen we onze weg naar Utrecht. So far, so good.

In Culemborg, Kuilenburg voor insiders, staat de trein nog even voor God Mag Weten wat voor reden stil, zodat iedereen gegarandeerd enige aansluiting mist. Gelukkig heeft de bus ook de nodige vertraging zodat we niet uit het veld worden geslagen door iets dat uiteindelijk toch nog goed gaat. Vreemd genoeg staat bij aankomst, bijna zes uur na vertrek, het huis nog overeind. So far, so zzzzzzzzzz