Huismoederscooters

Soms wil je gewoon even een portie antiek hard tegen de wind in fietsen op je oude stadswrak. Niks geen flierefluiten. Mensen die klagen over tegenwind weten niet wat het woord doortrappen betekent. Dat je zeker denkt te weten dat als je thuis komt dat je haar drie keer zo lang is. Je weet wel, gure wind, kletterende regen, Unoxrookworstreclamestijl. Al is het maar, voor sommigen onder ons, omdat je weet dat je anders op die verjaardag geen biertje mag drinken. En als je dan lekker natgeregend op dreef bent, zal je net zien dat je er een tegenkomt: een huismoederscooter.

Als ik ergens een grafhekel aan heb, dan zijn het wel huismoederscooters. Je kent ze wel. Pruttelende roze scooters, aangetrapt door een flappig dikke vrouw in een joggingbroek met zo'n geblondeerd kind achterop. Ze rijden altijd in het midden van het fietspad. Gelukkig rijden ze altijd maar korte afstanden. Voor meer dan twee kilometer doen ze die moeite niet, volgens mij gaan ze dan met de auto. Niets geeft meer voldoening dan een trosje van die huismoederscooters de pas af te snijden. Dat is gelogen, ik weet genoeg dingen die meer voldoening geven. Maar die dingen doe ik bij voorkeur niet op een provinciale weg.