Na lang zoeken heb ik nog steeds geen recensiesite voor straatmuzikanten gevonden. Er bestaan tal van sites waar films, cd's en restaurants worden afgezeken of de hemel in geprezen, maar de man met de viool op de hoek van de vismarkt blijft onbeoordeeld. Tot vandaag.
Bij elke uitgang van Hoog Catharijne staat zo'n knuppel met een accordeon. En ze spelen alle twintig nog hetzelfde liedje ook. Het kan ze niets schelen als er een draaiorgel naast ze is neergestreken, ze trekorgelen er gewoon dwars doorheen. Machines zijn het. Duivelse onverwoestbare geldmaakmachines. Waar is de creativiteit gebleven?
Vroeger had je tenminste nog van die alcoholisten die met een gejat theelepeltje van de koffiecorner op hun lege drankflessen sloegen en zo een melodie voortbrachten. Hoe meer drank je ze gaf, hoe minder eentonig de muziek werd. Dat was gezellig.
En dan had je nog de categorie straatmuzikanten die stiekem een villa in Blaricum hebben staan. Helaas is dwarsfluitspeler Cochius, die door het schaamteloze Utrechts Nieuwsblad al eens per ongeluk is doodverklaard, op een gegeven moment ook echt overleden. Dat hij alleen de eerste paar noten van bekende klassieke stukken kende, kon niemand wat schelen.
Gelukkig is er een lichtpuntje aan de Utrechtse straatmuzikantenhemel. De bedelende junk in de traverse naar de streekbussen heeft onlangs ergens een gitaar opgedaan.
0 comments:
Een reactie plaatsen