Alle vitaminedrankjes en toegevoegde voedingsstoffen ten spijt krijgen we allemaal op z’n tijd weleens een flinke verkoudheid te verwerken. Deze week kregen ik en mijn omgeving te kampen met een vervelende noa (nasaal overdraagbare aandoening). Het begint met het gevoel dat je het wereldrecord schuurpapier-eten hebt geprobeerd te verbeteren. Het eindigt in een wollige koortstoestand met veel zakdoekjes, Vaporub en thee met honing.
Stram van de spierpijn en met oogleden als lamlendige luxaflex hijs ik mezelf de bus in. ‘…de …rgen’, zeg ik tegen de buschauffeur. Ik ben niet de enige die zichzelf deze week een liedjesmeezingverbod oplegt omdat het gewoonweg te pijnlijk is om wat klanken voort te brengen. Gelukkig zong ik al niet in de bus, dat scheelt. Het beetje stem dat ik over heb zet ik in in discussies als ‘Vanaf vijf uur? Oh, ik vanaf vier. Nee, op mijn linkerkant. Ik had hem open. Beter dichtdoen?’ om daarna te besluiten vannacht het raam op een heel klein kiertje te zetten bij wijze van compromis zodat ik tot een uurtje of half vijf kan doorslapen.
Je kunt er zoveel honing met whisky in lepelen als je wilt, het helpt niet. Aan de andere kant weet je niet hoe beroerd je je zou voelen als je het niet zou doen, dus doe je het toch maar. En dan komt er toch altijd na een paar dagen weer die ochtend dat je denkt: http://www.youtube.com/watch?v=u5HRzaOFhec. En dan nu het grote voordeel van de hele week naar je werk gaan terwijl je een noa hebt: de week erna is de bus gegarandeerd een stuk rustiger. Aansteken is ook een kunst.
0 comments:
Een reactie plaatsen