Taalfouten die je niet zag aankomen

De editie van november en december, als vervolg op de oktobereditie. Ik doe er niet eens mijn best voor. Ik kom ze gewoon overal tegen.

1. Elke winter weer een klassieker: januwarie. Vermoedelijk gevolgd door feberuwarie. Liefst ook nog geschreven met hoofdletters.

2. Sommige woorden zijn nu eenmaal knap lastig, en als het aankomt op namen van ziektes en medicijnen raken velen de weg kwijt in het Latijn dat de arts over hen uitstrooit. Maar hart pacient? Ik moest hem toch even twee keer lezen.

3. Mijn kind zit op een openbarige school. Hilarisch. Bied perspectieven voor gereformeerdige en katholiekige scholen.

4. Het schrijven van spreektaal kan echt hele mooie woorden opleveren. Mensen die een bepaald woord nog nooit hebben opgeschreven maken dan een constructie waarvan zij denken dat het zou moeten kloppen. Lang niet altijd is dat fonetisch, zoals bij prongelijk. In: ik ben er prongelijk over gestruikeld, ik wilde het niet kapot maken, maar het ging prongelijk. Mag zo de Van Dale in.

5. Hetzelfde geldt voor plaatsnamen en namen van gebouwen. Zo schreef een niet-Utrechter vol lof over winkelcentrum hoogcatereine. Zelf denk ik erover om Sertogenbos te gaan invoeren.

6. Sommige klusjesmannen weten het verschil tussen de e en de a niet. Dat blijkt wel uit een folder waarin zowel over battarijen als over reperaties wordt gesproken.

7. Ik ben ook niet heilig. In mijn eigen aantekeningen kwam ik het compleet door typfouten verknipte vernoeidomsgelden tegen. Geen idee wat het had moeten zijn.

Knerp

"Dierenasiel MIAF, goedemiddag."
"Goedemiddag. Ik had even een vraagje."
"Ja?"
"Ik vroeg me af of jullie ook husky's hebben?"
"Husky's, mmm. Even kijken. Wat bedoelt u precies?"
"Van die poolhonden, van die witte. U weet wel."
"Nou, we hebben er zo te zien op het moment een paar. U zou een hond willen adopteren?"
"Doet u er maar een stuk of zes. Ik heb net een slee gekocht."
 
Ik heb er vorig jaar ook al aardig wat tekst aan gewijd. Sneeuw. Je wordt 's ochtends wakker en de wereld ziet er plotseling uit als een vakantiekaartje uit Hinterlangenbach. Hoera, denk je, ik hoef niet te werken want de treinen rijden niet. Dat is één van de zeven zekerheden des levens naast bijvoorbeeld dat als Justin Bieber wordt geschept door een Mona-toetjestruck, de verkoop van pudding enorm stijgt.

Romantisch
In het begin is het leuk. Je langlauft naar de supermarkt en komt terug met een slee met drie kratten bier. De eerste dag kraakt de sneeuw nog zo lekker onder je schoenen. Maar na een paar dagen is dat knerpige er wel af. Een romantische boswandeling eindigt al snel met het gezicht plat in een kuil vol zompige slushpuppysneeuw. Om over onder de sneeuw verstopte hondenuitlaatselen maar te zwijgen.

Witte kerst
De oogjes van de dame van het rtl nieuws beginnen te fonkelen als ze half december vertelt dat we dit jaar alweer een witte kerst krijgen. Shit, blijft die zooi zo lang liggen. Kan mij het iets schelen of het nu 19, 22 of 25 december is. Het is niet zo omdat het kerst is dat ik het opeens leuk ga vinden om tot de enkels in die koude drap te staan terwijl ik op een bus wacht die niet van plan is om ooit nog te komen. Dus hier met die sledehonden. Met een beetje pech ligt die bagger er in 2012 nog.

Waarom is lijnen zo moeilijk?

Dieetgoeroes, je hebt ze in alle soorten en maten, hoewel 'maten' in deze context nogal ongelukkig uitkomt. Ze verkopen boeken, pillen en rare rolapparaten waarmee je centimeters aan omtrek moet verliezen. Vreemd, want lijnen zou juist geld moeten opleveren. Minder eten = minder kopen. Of koop Leerdammer, maar eet alleen de gaten. Of denk ik nu te simpel?

Onze Nederlandse gezegdes helpen ook niet echt mee. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, en ieder pondje gaat door het mondje. (Heb je weleens een halve kilo van iets tegelijk in je mond gestopt? Maar dat even terzijde.) Niet erg positief en bemoedigend. Misschien is het wel daarom dat lijnende mensen compleet uit de pan flippen als je op een verjaardag de taart afslaat, omdat je er niet van houdt.

Hoezo geen taart? GEEN TAART? Ben je nu helemaal?! - Waarop ze kwijlend een serenade beginnen te zingen waarin ze het eten van taart naar een hemels niveau brengen, terwijl ze af en toe knabbelen aan hun zelfmeegebrachte stengel bleekselderij en volkorenboterham met trielige hoeveelheid Slankie-smeerkaas.

Van één gebakje word je niet dik. Ik weet het zeker, want ik heb genoeg slanke mensen een gebakje zien eten en die zagen er de dag erna nog precies hetzelfde uit. Misschien is het dan toch niet zo moeilijk. Gewoon niet zoveel in je winkelwagentje stoppen, uitzonderingen als kerst daargelaten. Vreten op aarde!

Donker

Mooi niet dus dat ik dat paadje langs het water neem. Het is donker en er zijn geen straatlampen. Voor je het weet loop je met je boodschappentas vol boerenkool en worst de plomp in. Dat is echter niet het grootste probleem. Achter iedere boom loert opgeschotenjongensmetbontkragengevaar. Op klaarlichte dag worden er oude omaatjes beroofd, schoolkinderen zonder pardon het water in gesmeten en mannen met lang haar achterna gezeten met een schaar. En anders loopt er wel een verdwaalde zwerfmechelseherder die al dagen verstoken is van een portie vlees. Nou, bekijk het maar. Ik loop wel om.

Poging tot kinderboek

De bus staat er al. Hij vertrekt pas over vijf minuten, maar Benno mag al naar binnen van de man met de groene Connexxion-stropdas. Dat is lekker warm. En ook een beetje spannend, want het is de eerste keer dat Benno alleen met de bus gaat. Sinds papa met de mevrouw met de lange blonde haren samen is gaan wonen in Zeeland, is mama verdrietig. Dus wil mama eigenlijk alleen nog maar huilen en wijn drinken en niet meer mee naar Benno's voetbal. "Je bent al tien", had ze gisterenavond gezegd, "Je kan best alleen."

De bus rijdt een beetje zigzaggend in het donker door de sneeuw. In het raam ziet Benno zijn eigen spiegelbeeld. Heeft hij echt de ogen van papa? Nee, vindt hij. Hij lijkt niet op papa, want hij zou nooit zomaar weggaan met zo'n stomme blonde mevrouw. Meisjes zijn sowieso stom. Ze houden niet van auto's, spelen geen voetbal en kunnen niet tegen bomen plassen.

Na het voetbal is Benno moe. De bus komt pas over drie kwartier en het is heel erg koud. Benno gaat op het bankje in het bushokje naast een meneer met een grijze baard zitten. Hij stopt zijn koude handen in zijn zakken. Brrrr, zegt hij hardop. De meneer met de baard moet lachen. "Ik woon hier aan de overkant", zegt de meneer. "Maar de bus komt blijkbaar nog niet. Ik ga weer terug naar huis. Als je wilt mag je mee, dan maak ik warme chocolademelk voor je."

Dat laat Benno zich geen twee keer vertellen. Met zijn tasje met voetbalkleren over zijn schouder loopt hij vrolijk achter de meneer aan. Natuurlijk heeft Benno weleens van kinderverkrachters gehoord. Maar voor warme chocola wil hij het risico wel nemen. Mama wacht toch niet op hem. Benno hangt zijn jasje op in de gang en

a. ziet een sinterklaaspak aan de kapstok hangen en is ook van die laatste illusie afgeholpen.

b. voelt een kleffe hand op zijn schouder en besluit dat chocolademelk toch niet zo lekker is.

c. komt erachter dat de meneer met de grijze baard óók een relatie heeft met de mevrouw met de lange blonde haren, en gaat boos naar huis.

d. hoort dat de meneer met de grijze baard Guus Hiddink heet en weigert om ooit nog terug te gaan naar mama of papa, want die weten niks van voetbal.